તું રહ્યો કાનજી કાળો ને………


તું રહ્યો કાનજી કાળો ને હું તો છું ગોરીગોરી રાધાની જાત,
આપણો સંબંધ જાણે ચાંદની મઢેલ પેલી પૂનમની અજવાળી રાત!

રોમરોમ આવી જાણે વૃંદાવન બેઠું
એમ જાતને ઘેલી મેં કીધી,
નસનસમાં વહેતી થઈ લાગણીયો એમ
આખી યમુનાને આજ મેં પીધી.

આઠેપહોર મને ઘેનમાં ડુબાડીને જોજે પાછો કહેતો ના કોઈને તું વાત,
આપણો સંબંધ જાણે ચાંદની મઢેલ પેલી પૂનમની અજવાળી રાત!

સોળસો ગોપીયોથી ઝાઝેરા શમણાઓ
આંખોની ગલીયોમાં ખેલે છે રાસ,
સૌ રે શમણાઓ હવે સાચુકલા થાશે
એવી હૈયામાં ઝીણીઝીણી જળે છે આશ.

પાંપણ ખુલી ને મારે આંગણિયે જોઉં તો ગોકુળિયું લઈને આજ ઉભું પ્રભાત!
આપણો સંબંધ જાણે ચાંદની મઢેલ પેલી પૂનમની અજવાળી રાત!

વાંસળીના સૂરમાં તેં રેલાવ્યું હૈયું
ને કદમ્બનું વૃક્ષ થઇ હું ફાલી,
નોતું જાણ્યું કે જાત ગોવર્ધન થાશે
મેં તો અમથીઅમથી તારી આંગળીતી ઝાલી.

ભવભવનો સાથ હવે છૂટશે નહિ રે ભલે ફરીએ ના ફેરાઓ સાત,
આપણો સંબંધ જાણે ચાંદની મઢેલ પેલી પૂનમની અજવાળી રાત!

-હેપ્પી જન્માષ્ટમી
-વર્ષા બારોટ

ગમતી Girl friend નું ગીત


College ના બાંકડે બઠેલી જોઈ Bike ને Break હું મારું,

વાતોમાં Time એવો વહી જાય, ક્યાંક ઊતરી પડે અંધારું.

Jeans ને T-shirt નું કરે Matching

એવું મારી એની વચ્ચે થાતું,

Spray ની સુગંધ એવી ફેલાય

ક્યાંક મન Lip stick માં સમાતું.

હળવેકથી Smile એ એવી આપે ને હૈયું ભીજાઈ જતું, પ્યારું !

College ના બાંકડે બઠેલી જોઈ Bike ને Break હું મારું,

Sunday ની રજા ને Hotel નું ભોજન

મારી ખાધેલી Item એને બહુ ભાવે,

Talkies ને Garden મળવાનું સ્થળ

પાછી સપનામાં રોજ એ આવે.

છૂટ્ટા પડીએ ત્યારે Cell phone કેવો સાચવે સગપણ અમારું,

College ના બાંકડે બઠેલી જોઈ Bike ને Break હું મારું,

મુક્તક – ‘મન’ પાલનપુરી


ભરોસો કેટલો રાખે તમારા બોલ પર કોઇ ?
તમે કાલે કરેલી વાત આજે ફેરવી દો છો ;

નથી તમને કશી યે શર્મ કે સંકોચ યા પરવા,
ગમે ત્યારે તમે સચ્ચાઈમાં જૂઠ ભેળવી દો છો

અમારી ગઝલમાં.


મહેફિલ સરી ગઈ અમારી ગઝલમાં,
મહોબત મરી ગઈ અમારી ગઝલમાં.

હવે ક્યાં જરૂર છે તમારે નદીની ,
અગન જ્યાં ઠરી ગઈ અમારી ગઝલમાં.

સનમ આવવાનું કહીને ન આવી,
અશ્રુઓ ભરી ગઈ અમારી ગઝલમાં.

છે વાતો બધી રેશમી ઝુલ્ફ કેરી ,
અસર જે કરી ગઈ અમારી ગઝલમાં.

બગીચો અમારો ગયો ડૂબી આખો ,
ફોરમ તો તરી ગઈ અમારી ગઝલમાં.

-શરદ .કે ત્રિવેદી

પત્ર પુષ્પ-2


પ્રિય ,

અલૌકિક

રંગોત્સવ મુબારક !!

ઘણા દિવસ બાદ ફરી આજે તને પત્ર લખવાનું મન થયું .રંગોનો ઉત્સવ હોય ને તું મને યાદ ના આવે એવું બને ખરું ? તું કેમ છે એવું આજે નહિ પૂછું, કારણ કે છેલ્લે મેઘધનુષી રંગોમાં તારા અસ્તિત્વને નિહાળ્યા પછી મારા મન પ્રદેશમાં જામેલા રંગોત્સવમાં તે વેરેલો સોનલવર્ણો શિયાળુ તડકો ને કડકડતી ધુમ્મસભરી સવારો મારા અસ્તિત્વને તારા આનંદોત્સવનો અહેસાસ કરાવતી રહી .

મારો આનંદ,મારું સુખ કે મારા દુ:ખની અવસ્થાઓ કદાચ ચંદ્રની કળાની જેમ વધેઘટે પણ તું તો સદાબહાર !કદાચ એથી જ સમગ્ર શિયાળા દરમિયાન પીળો ,સફેદ ને સોનેરી રંગ તું મને મોકલાવતો રહ્યો.રંગો સાથેની તારી આ પ્રીત એ મારા પ્રત્યેનો તારો લગાવ નહીં તો બીજું શું ? નહીંતર તે મોકલેલા શિયાળુ રંગોથી , પાંપણની પેલે પાર, મારા મનપ્રદેશમાં મેં પુરેલી રંગોળી અધુરી ન રહી જાય એ માટે રંગોના રાજા વસંતને રંગબેરંગી
સુગંધી ફૂલો લઈને મારા સુધી તું મોકલે ખરો ?

રંગોત્સવના આ શુભદિને ,મારા પ્રત્યેની તારી આ પ્રીતના બદલામાં હું શું આપું તને ? એક હૃદયના રંગ સિવાય મારી પાસે જે રંગો છે એ તો બધાજ તારા છે ….કયો રંગ આપું તને ?

તારા ઉત્તરની રાહ જોતી

તારી દુન્યવી

પત્ર પુષ્પ -1


પ્રિય ,

અલૌકિક

કેમ છે ?

છેલ્લે ,તારા ઉત્તરની રાહ જોવામાં સવાર લગી મને સાથ આપનારો વરસાદ ક્યાંક ચાલ્યો ગયેલો ,તે બે -ત્રણ દિ’ સુધી દેખાયો જ નહીં. એ દરમિયાન તક જોઈને આકાશે કોરું કાઢેલું પણ મારા હૃદયમાં તો ભીનાશ છવાયેલી જ રહી ! કદાચ તારી યાદની ઝરમર કારણભૂત હશે !

મોકો જોઇને ઉઘાડુંભટ થયેલું આકાશ મને ગમ્યું !! થયું એની આ દિગંબર અવસ્થાને માણું ,એને સ્પર્શું ,એની પીઠ પર, છાતી પર મારી આંગળીઓના મૃદુ સ્પર્શને વહાવું ………. મન પંખી બની ઉઠ્યું ! ને વિચારો પંખો બનીને લઇ ગયા મને છેક આકાશની સમીપે .

પળભર હું અનિમેષ નીરખી રહી એને ……. સાંભળી રહી એના દીવ્યમૌન ને ! પછી હળવે રહી એની છાતી પર તારું નામ લખ્યું ,ત્યાંજ એક મેઘધનુષ્ય રચાઈ ગયું મારી નજર સામે .

કેટલું અદભૂત છે તારું આ નામ અલૌકિક !!!!!

સદા તને નીરખતી

તારી દુન્યવી .

-વર્ષા બારોટ

ઢોલિયો ઢાળીને ઊભી ઉંબરે


હાથ લંબાવીને ઊભી ઉંબરે.
શ્વાસ થંભાવીને ઊભી ઉંબરે .

રૂપ નીતર્યું જાય રૂપલી રાતમાં,
ઢોલીયો ઢાળીને ઊભી ઉંબરે.

આછું આછું ઓરડે ઉતરે તમસ,
વાટ સંકોરીને ઊભી ઉંબરે.

શ્વાસમાં લઇ રાતરાણીની સુગંધ,
ફૂલ જેવી થઇને ઊભી ઉંબરે.

આંગણે વરસે છમાછમ ચાંદની,
હું ય ઉભરાતીને ઊભી ઉંબરે.

પ્રાણથી પ્યારું તમારું આગમન,
આંખમાં આંજીને ઊભી ઉંબરે.

ગોખમાં ઝમરક જલાવી દીવડો,
રાત શણગારીને ઊભી ઉંબરે.

-મહેશભાઈ મકવાણા